ใต้ร่มธรรม
แสงธรรมนำใจ => ใต้ร่มบารมี สดุดีราชัน => ข้อความที่เริ่มโดย: มดเอ๊กซ ที่ พฤศจิกายน 03, 2016, 01:40:34 am
-
(http://img.tnews.co.th/large/tnews_1478075187_2009.jpg)
พระมหากษัตริย์ผู้ไม่เคยเหน็ดเหนื่อย!! เรื่องเล่าครั้งเสด็จฯ เยี่ยมชาวไทยภูเขา...นายทหารผู้ติดตามดินกันขาลากจนถึงขั้นอาเจียน!! แต่ในหลวงกลับไม่มีพระอาการเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย!!
(http://www.xn--12c1bij4d1a0fza6gi5c.com/wp-content/uploads/2014/12/%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81.jpg)
(http://www2.tnews.co.th/userfiles/image/Image%20(5)(2).jpg)
หลายปีมาแล้ว ผม (พล.ต.อ. วสิษฐ เดชกุญชร) ตามเสด็จฯ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวไปบ้านแม่สาในอำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ บ้านแม่สานั้นเดี๋ยวนี้ใคร ๆ ก็รู้จัก เพราะได้กลายเป็น "แม่สาวาเล่ย์" มีถนนชั้นหนึ่งเชื่อมกับโลกภายนอก และมีอาคารบ้านเรือน ตลอดจนรีสอร์ตหรือที่พักตากอากาศทันสมัยโผล่ขึ้นมามากมาย แต่แม่สาในสมัยที่ผมตามเสด็จฯ เมื่อเกือบ ๒๐ ปีมาแล้ว เป็นหมู่บ้านชาวเขาเผ่าม้งที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา เวลาเสด็จฯ เยี่ยม ต้องเสด็จฯ โดยเฮลิคอปเตอร์ไปลงตรงที่เขาเตรียมไว้ แล้วทรงพระราชดำเนินไปยังหมู่บ้านซึ่งอยู่บนไหล่เขาลูกถัดไป
วันนั้นและปีนั้นมีรายการพิเศษคือ นอกจากเสด็จฯ เยี่ยมชาวเขาเผ่าม้งที่บ้านแม่สาแล้ว ยังทรงพระราชดำเนินลงไปยังเขาเพื่อทอดพระเนตรการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ตามพระราชดำริอีกด้วย ผู้ที่ตามเสด็จฯ นอกจากเจ้าหน้าที่ฝ่ายที่เกี่ยวข้องแล้วก็มีผม มีพลโทดำรง สิกขะมณฑล (รองสมุหราชองครักษ์ ขณะนั้นเป็นนายทหารราชองครักษ์ประจำ และดูเหมือนจะมียศเป็นพันโทอยู่) และพลโทเทียนชัย จั่นมุกดา หัวหน้าแผนกถวายความปลอดภัยของกรมราชองครักษ์ (ขณะนั้นก็ดูเหมือนจะมียศเป็นพันโทอยู่เหมือนกัน) ตามเสด็จฯ ตามหน้าที่ด้วย
ผมเป็นนายตำรวจประจำราชสำนัก ฉะนั้นจึงเดินนำอยู่ข้างหน้า เดินไปได้ครู่หนึ่ง ผมก็เห็นด้วยความวิตกว่า ทางเดินนั้นลาดลงไปตามไหล่เขาค่อนข้างชันและเป็นระยะทางไกลลิบ ที่วิตกกันเพราะรู้ว่า เมื่อเสร็จพระราชกรณียกิจแล้วจะต้องทรงพระราชดำเนินกลับ เป็นห่วงพระยุคลบาทก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งนั้นเป็นห่วงตัวเองว่าจะตามเสด็จฯ ไหวหรือ!
ขากลับก็ได้เรื่องจริง ๆ คือ พอเดินกลับขึ้นไปได้ไม่ถึงครึ่งลูกเขา ผมกำลังหอบและลากขาอยู่ด้วยความเหนื่อยใจจะขาด พระเจ้าอยู่หัวก็เสด็จพระราชดำเนินผ่านขึ้นไป ทรงก้าวยาวเนิบ ๆ และสม่ำเสมอ มีหม่อมเจ้าภีศเดช รัชนี ผู้อำนวยการโครงการในพระองค์ พระดำเนินตามไปอีกพระองค์หนึ่ง ผมนั้นถอยลงไปหอบอยู่หลังพลโทเทียนชัยและพลโทดำรง เราทั้งสามกัดฟันก้มหน้าและอ้าปากเดินต่อไปอีกไม่ไกลนักก็เจอนายตำรวจลาดตระเวนชายแดนผู้หนึ่ง (ซึ่งก่อนหน้านั้นเดินนำหน้าอยู่ต่อจากผมไปไกลลิบ) กำลังยืนตัวงออยู่ริมทาง นายตำรวจผู้นั้นหน้าเขียวและกำลังโก่งคออาเจียนอยู่!!
เราทั้งสามลากสังขารต่อไป จนกระทั่งแลเห็นยอดเขาอันเป็นที่ตั้งของบ้านแม่สาอยู่ข้างหน้าแล้ว แต่ก็สิ้นกำลังลงพร้อม ๆ กัน พลโทเทียนชัยหันมาพยักหน้าเป็นเชิงให้พลโทดำรงตามขึ้นไปก่อน พลโทดำรงส่ายหน้าแล้วหันมาพยักหน้าให้ผม ผมส่ายหน้าและไม่ได้หันไปข้างหลัง เพราะรู้ว่าไม่มีใครอยู่ข้างหลังเนื่องจากผมรั้งท้ายอยู่แล้ว
เรายืนอยู่กับที่ จนต่อมาอีกครู่หนึ่ง เมื่อรู้ว่ามีกำลังบ้างแล้วจึงกัดฟันออกเดินต่อไป เมื่อไปถึงบ้านแม่สานั้นก็เห็นพระเจ้าอยู่หัวทรงยืนอยู่กับหม่อมเจ้าภีศเดชและผู้อื่นอีกหลายคน ขณะที่เราผ่านไปยังได้ยินรับสั่งด้วย แต่ฟังพระราชกระแสไม่ถนัด (เพราะหูกำลังอื้อและตากำลังลายด้วย) และไม่มีใครกราบบังคมทูลตอบ
สักครู่หนึ่งผมจึงได้ยินท้ายพระสุรเสียงว่า "ยังพูดภาษาราชการไม่ได้" ...
(http://www2.tnews.co.th/userfiles/image/il_12956.jpg)
โดย พล.ต.อ.วสิษฐ เดชกุญชร
จากหนังสือ สองธรรมราชา ในหลวงครองราชย์ สังฆราชครองธรรม
(http://www2.tnews.co.th/userfiles/image/book_2013-11-27-092534%20(1)(1).jpg)
จาก http://panyayan.tnews.co.th/contents/211335/ (http://panyayan.tnews.co.th/contents/211335/)